കത്തനാർ ജീവിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്ന ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ട് കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ വളർച്ചയിൽ സുപ്രധാനമാണ്. എ.ഡി 825-ൽ പേർഷ്യയിൽ നിന്നും കേരളത്തിലെത്തിയ മാർ ആബോ (മാർ സബോർ), മാർ പ്രോത്ത് എന്നിവർ പള്ളികൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും സഭയെ വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ചിരുന്നു. കടമറ്റത്ത് കത്തനാരുടെ ഗുരുവായാണ് മാർ ആബോയെ ചരിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
കടമറ്റത്തെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച പൗലോസ് എന്ന യുവാവാണ് പിന്നീട് കത്തനാരായത്. മാർ ആബോയിൽ നിന്ന് സുറിയാനി ഭാഷയും ദൈവശാസ്ത്രവും പഠിച്ച അദ്ദേഹം, അന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ച ചുരുക്കം വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. പിന്നീട് ബിഷപ്പ് മാർ സബോറിനാൽ തന്നെ പുരോഹിതനായി വാഴിക്കപ്പെട്ടു.
‘ അന്നത്തെ അറിവുകളും
ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത് പ്രകാരം, കത്തനാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന അസാധാരണമായ അറിവുകളാണ് പിൽക്കാലത്ത് ‘മന്ത്രവാദം എന്ന നിലയിൽ ഐതിഹ്യങ്ങളായി മാറിയത്.
ആയുർവേദത്തിലും പ്രകൃതിദത്തമായ മരുന്നുകളിലും അദ്ദേഹം പ്രാവീണ്യം നേടിയിരുന്നിരിക്കാം. അക്കാലത്ത് ഭേദമാക്കാൻ കഴിയാത്ത മാനസിക രോഗങ്ങളെയും മറ്റ് അസുഖങ്ങളെയും ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കിയത് അദ്ദേഹത്തിന് അമാനുഷിക പരിവേഷം നൽകി.
ബാധ ഒഴുപ്പിക്കൽ’ എന്നത് പലപ്പോഴും ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രത്തിലെ ഹിപ്നോസിസ് അല്ലെങ്കിൽ കൗൺസിലിംഗ് രീതികളുടെ പ്രാഥമിക രൂപമായിരുന്നിരിക്കാം.
പള്ളിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന താളിയോലകൾ മന്ത്രങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി അന്നത്തെ വൈദ്യശാസ്ത്ര കുറിപ്പുകളോ വൈദിക ഗ്രന്ഥങ്ങളോ ആകാനാണ് സാധ്യത.
കത്തനാരുടെ കഥകൾ പരിശോധിച്ചാൽ അദ്ദേഹം ജാതിമത ഭേദമന്യേ സാധാരണക്കാർക്ക് വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതായി കാണാം. യക്ഷികളെയും മന്ത്രവാദികളെയും തോൽപ്പിച്ചു എന്നത് പ്രതീകാത്മകമായി ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്ന സാമൂഹിക തിന്മകൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടമായും വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ജനകീയ നായകൻ്റെ പദവി നൽകി.
കടമറ്റം പള്ളിയിലെ ലിഖിതങ്ങളും അവിടുത്തെ കുരിശും പുരാതനമായ പേർഷ്യൻ ബന്ധത്തെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പള്ളിയിൽ കത്തനാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന പീഠവും കിണറും ഇന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ കുറവാണെങ്കിലും, ഒരു ജനതയുടെ വിശ്വാസത്തിൽ അദ്ദേഹം നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജീവിക്കുന്നു എന്നത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ചരിത്രസാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ വലിയ തെളിവാണ്.
കടമറ്റത്ത് കത്തനാർ കേവലം ഒരു മന്ത്രവാദി മാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് വിജ്ഞാനവും ആത്മീയതയും സമന്വയിപ്പിച്ച, തൻ്റെ കാലഘട്ടത്തിന് മുന്നേ സഞ്ചരിച്ച ഒരു പുരോഹിതനായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് നാടോടിക്കഥകൾ അദ്ദേഹത്തിന് ചുറ്റും മിത്തുകളുടെ ഒരു വലയം സൃഷ്ടിച്ചു എങ്കിലും, ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളീയ ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഒരു അവിഭാജ്യ ഭാഗമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
